خانههایی که دیگر قرار نیست دلباز باشند/ محو شدن گوشههای دنج در نقشههای امروز
گرانی هم زندگیهایمان را تغییر داده هم خواستههایمان را. دیگر رؤیاپردازی و دنبال آرزو رفتن شبیه گذشته نیست؛ حالا دل هرچه دید نمیخواهد، هرچه جیب تأیید کند، همان میشود معیار انتخاب. این تغییر فقط در سبک خرید و مصرف نیست، تا عمق خانهها رسیده است.
افزایش قیمتها فقط عددِ روی قرارداد اجاره را بالا نبرده؛ نقشه خانههای ما را هم از نو کشیده است. در شهری که هر متر مربع مثل طلا حساب میشود، اولین قربانی، رؤیای «اتاق مهمان» است؛ اتاقی که روزی برای دیدارهای طولانی و سفرههای جمعی بود.
برای اینکه بتوانیم خانهای با قیمت مناسبتری اجاره کنیم، مجبوریم با متراژ کمتر کنار بیاییم و خانه سهخوابه دیروز را به دوخوابه امروز تبدیل کنیم.
آشپزخانهها هم کوچک شدهاند؛ جایی که زمانی قلب تپنده خانه بود، حالا در حد یک راهروی باریک کنار سالن تقلیل پیدا کرده؛ چند کابینت، یک سینک، یک گاز و تمام. دیگر خبری از میز صبحانهخوری یا بوفه ظرفهای مهمانی نیست.
معماری هم با فشار اجاره و قیمت زمین همراه شده؛ دیوارها حذف شدهاند، نشیمن و پذیرایی و آشپزخانه در هم ادغام شدهاند تا چند متر دیگر برای مبلمان و تخت و کمد کنار گذاشته شود.
خانهها دیگر قرار نیست دلباز باشند، فقط باید جواب نیازهای حداقلی را بدهند؛ یک تخت، یک میز کار، چند کمد و جایی برای نفس کشیدنِ حداقلی. از گوشههای دنج در نقشههای امروز خبری نیست.
سبک زندگی مستأجر ایرانی، حاصل انتخابهای لوکس نیست؛ نتیجه مستقیم متراژ کم، اجاره بالا و اولویت بقا بهجای رفاه است.
بخش سایتخوان، صرفا بازتابدهنده اخبار رسانههای رسمی کشور است.
