جذاب‌تر و زیان‌بارتر

بازیکنان در این لیگ رشد می‌کنند، ارزش‌شان بالا می‌رود و سپس به خارج از کشور فروخته می‌شوند. این روند که تحت تاثیر تورم بازار شکل گرفته، باشگاه‌های ایتالیایی را عملا به فروشنده تبدیل کرده است. هرچند این مدل لزوما منفی نیست، اما تعادل مالی را به چالش کشیده. دستمزدها به حدود ۲‌میلیارد یورو رسیده‌اند و هزینه نقل‌وانتقالات نیز با ثبت رقم ۸۳۷‌میلیون یورو به سطحی رسیده که می‌توان آن را نوعی ولخرجی دانست؛ عاملی که فشار بر ساختار مالی لیگ را افزایش داده است.

در سطح بین‌المللی، سری A به یکی از سرگرم‌کننده‌ترین رقابت‌ها تبدیل شده، اما این جذابیت در درآمدهای پایه مانند حق پخش تلویزیونی، تبلیغات و اسپانسرینگ بازتاب کافی نداشته است. این منابع درآمدی در حال کاهش‌اند و هم‌زمان شکافی داخلی ایجاد کرده‌اند: هشت باشگاه برتر توانسته‌اند درآمدهای پایه خود را ۱۵۵‌میلیون یورو افزایش دهند، درحالی‌که دوازده باشگاه دیگر حدود ۱۰۰‌میلیون یورو زیان متحمل شده‌اند. این فاصله با رقابت‌های یوفا پررنگ‌تر می‌شود، زیرا حضور یا عدم حضور در این مسابقات تفاوتی تعیین‌کننده ایجاد می‌کند؛ نمونه بارز آن صعود اینتر به فینال لیگ قهرمانان بود که تزریق مالی مهمی به همراه داشت. هرچند در سطح مدیریتی نیز فشار محسوس است و تنها سه باشگاه کومو، فیورنتینا و پارما بدهی بانکی ندارند؛ سه تیمی که تحت مدیریت سرمایه‌گذاران خارجی اداره می‌شوند.